Για πολλά χρόνια, η επαγγελματική επιτυχία ταυτιζόταν με την ανοδική πορεία στην ιεραρχία, τις προαγωγές, τον υψηλότερο μισθό και την ανάληψη περισσότερων ευθυνών.
Σήμερα, όμως, όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι επανεξετάζουν αυτή την αντίληψη και επιλέγουν να δώσουν μεγαλύτερη σημασία στην προσωπική τους ζωή, την ψυχική τους υγεία και την ισορροπία μεταξύ εργασίας και ελεύθερου χρόνου.
Η νέα αυτή τάση έχει γίνει γνωστή ως «job dropping» και αφορά ανθρώπους που αποφασίζουν να απορρίψουν μια προαγωγή ή να μετακινηθούν σε μια λιγότερο απαιτητική θέση.
Παρότι μια τέτοια επιλογή μπορεί να θεωρηθεί επαγγελματική υποχώρηση, στην πραγματικότητα συχνά αποτελεί μια συνειδητή απόφαση που βασίζεται σε διαφορετικές προτεραιότητες.
Το εργασιακό στρες και η επαγγελματική εξουθένωση έχουν οδηγήσει πολλούς εργαζομένους να αναρωτηθούν αν η συνεχής προσπάθεια για επαγγελματική ανέλιξη αξίζει το κόστος.
Ένας μεγαλύτερος μισθός ή ένας πιο σημαντικός τίτλος δεν αντισταθμίζει απαραίτητα τις αυξημένες ευθύνες, την πίεση και τον περιορισμένο προσωπικό χρόνο που μπορεί να συνοδεύουν μια ανώτερη θέση.
Παράλληλα, σημαντικό ρόλο παίζουν οι αλλαγές στην προσωπική ζωή. Η απόκτηση παιδιών, οι οικογενειακές υποχρεώσεις, η ανάγκη φροντίδας άλλων ανθρώπων αλλά και η επιθυμία για καλύτερη ψυχική ισορροπία μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο κάποιος αντιλαμβάνεται την επαγγελματική επιτυχία.
Έτσι, η φιλοδοξία δεν εξαφανίζεται, αλλά αποκτά διαφορετικό περιεχόμενο. Για κάποιους εξακολουθεί να σημαίνει μια θέση ευθύνης, ηγετικό ρόλο και επαγγελματική αναγνώριση.
Για άλλους, μπορεί να σημαίνει ένα σταθερό ωράριο, περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους ή τη δυνατότητα να ολοκληρώνουν την εργασία τους χωρίς να αισθάνονται ότι αυτή καταλαμβάνει ολόκληρη τη ζωή τους.
Ωστόσο, η απόφαση να γίνει κάποιος ένα βήμα πίσω στην καριέρα του χρειάζεται προσεκτική σκέψη. Είναι σημαντικό να εξεταστεί αν πρόκειται για μια προσωρινή ανάγκη ή για μια μόνιμη αλλαγή επαγγελματικής κατεύθυνσης.
Παράλληλα, μια τέτοια επιλογή θα πρέπει να μπορεί να παρουσιαστεί ως συνειδητή απόφαση και όχι ως αποτυχία.
Δεν είναι, επίσης, απαραίτητο να αξιολογείται μια θέση αποκλειστικά με βάση τον μισθό. Η ευελιξία στο ωράριο, οι ημέρες άδειας, οι παροχές υγείας και ένα υποστηρικτικό εργασιακό περιβάλλον μπορούν να έχουν εξίσου σημαντική αξία.
Βέβαια, η επιλογή μιας χαμηλότερα αμειβόμενης θέσης δεν είναι εύκολη για όλους, καθώς προϋποθέτει ένα επίπεδο οικονομικής ασφάλειας.
Τέλος, η παραίτηση ή η απόρριψη μιας προαγωγής δεν αποτελούν τις μοναδικές λύσεις. Μια ειλικρινής συζήτηση με τον εργοδότη μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγή αρμοδιοτήτων, περιορισμό του φόρτου εργασίας ή μεγαλύτερη ευελιξία.
Το «job dropping» δεν σημαίνει απαραίτητα εγκατάλειψη των επαγγελματικών φιλοδοξιών. Αντίθετα, δείχνει ότι η έννοια της επιτυχίας γίνεται πιο προσωπική και ότι όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι επιλέγουν μια καριέρα που μπορεί να συνυπάρχει με μια ποιοτική και ισορροπημένη ζωή.
Σωτηρία Παπαλεξανδροπούλου
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια